Photo by Fenichel: Aaron Beck, Albert Ellis

What is REBT?

Rational Emotive Behavior Therapy (REBT) is a form of psychotherapy created by Albert Ellis in the 1950's.

REBT (pronounced R.E.B.T. — it is not pronounced rebbit) is based on the premise that whenever we become upset, it is not the events taking place in our lives that upset us; it is the beliefs that we hold that cause us to become depressed, anxious, enraged, etc. The idea that our beliefs upset us was first articulated by Epictetus around 2,000 years ago: "Men are disturbed not by events, but by the views which they take of them."

The Goal of Happiness

According to Albert Ellis and to REBT, the vast majority of us want to be happy. We want to be happy whether we are alone or with others; we want to get along with others—especially with one or two close friends; we want to be well informed and educated; we want a good job with good pay; and we want to enjoy our leisure time.

Of course life doesn't always allow us to have what we want; our goal of being happy is often thwarted by the "slings and arrows of outrageous fortune." When our goals are blocked, we can respond in ways that are healthy and helpful, or we can react in ways that are unhealthy and unhelpful.

The ABC Model

Albert Ellis and REBT posit that our reaction to having our goals blocked (or even the possibility of having them blocked) is determined by our beliefs. To illustrate this, Dr. Ellis developed a simple ABC format to teach people how their beliefs cause their emotional and behavioral responses:

A. Something happens.
B. You have a belief about the situation.
C. You have an emotional reaction to the belief.

For example:

A. Your employer falsely accuses you of taking money from her purse and threatens to fire you.
B. You believe, “She has no right to accuse me. She's a bitch!”
C. You feel angry.

If you had held a different belief, your emotional response would have been different:

A. Your employer falsely accuses you of taking money from her purse and threatens to fire you.
B. You believe, “I must not lose my job. That would be unbearable.”
C. You feel anxious.

The ABC model shows that A does not cause C. It is B that causes C. In the first example, it is not your employer's false accusation and threat that make you angry; it is your belief that she has no right to accuse you, and that she is a bitch. In the second example, it is not her accusation and threat that make you anxious; it is the belief that you must not lose your job, and that losing your job would be unbearable.

The Three Basic Musts

Although we all express ourselves differently, according to Albert Ellis and REBT, the beliefs that upset us are all variations of three common irrational beliefs. Each of the three common irrational beliefs contains a demand, either about ourselves, other people, or the world in general. These beliefs are known as "The Three Basic Musts."

  1. I must do well and win the approval of others for my performances or else I am no good.
  2. Other people must treat me considerately, fairly and kindly, and in exactly the way I want them to treat me. If they don't, they are no good and they deserve to be condemned and punished.
  3. I must get what I want, when I want it; and I must not get what I don't want. It's terrible if I don't get what I want, and I can't stand it.

The first belief often leads to anxiety, depression, shame, and guilt. The second belief often leads to rage, passive-aggression and acts of violence. The third belief often leads to self-pity and procrastination. It is the demanding nature of the beliefs that causes the problem. Less demanding, more flexible beliefs lead to healthy emotions and helpful behaviors

Disputing

The goal of REBT is to help people change their irrational beliefs into rational beliefs. Changing beliefs is the real work of therapy and is achieved by the therapist disputing the client's irrational beliefs. For example, the therapist might ask, "Why must you win everyone's approval?" "Where is it written that other people must treat you fairly?" "Just because you want something, why must you have it?" Disputing is the D of the ABC model. When the client tries to answer the therapist's questions, s/he sees that there is no reason why s/he absolutely must have approval, fair treatment, or anything else that s/he wants.

Insight

Albert Ellis and REBT contend that although we all think irrationally from time to time, we can work at eliminating the tendency. It's unlikely that we can ever entirely eliminate the tendency to think irrationally, but we can reduce the frequency, the duration, and the intensity of our irrational beliefs by developing three insights:

  1. We don't merely get upset but mainly upset ourselves by holding inflexible beliefs.  
  2. No matter when and how we start upsetting ourselves, we continue to feel upset because we cling to our irrational beliefs.  
  3. The only way to get better is to work hard at changing our beliefs. It takes practice, practice, practice.

Acceptance

Emotionally healthy human beings develop an acceptance of reality, even when reality is highly unfortunate and unpleasant. REBT therapists strive to help their clients develop three types of acceptance: (1) unconditional self-acceptance; (2) unconditional other-acceptance; and (3) unconditional life-acceptance. Each of these types of acceptance is based on three core beliefs:

Unconditional self-acceptance:

  1. I am a fallible human being; I have my good points and my bad points.
  2. There is no reason why I must not have flaws.
  3. Despite my good points and my bad points, I am no more worthy and no less worthy than any other human being.

 Unconditional other-acceptance:

  1. Other people will treat me unfairly from time to time.
  2. There is no reason why they must treat me fairly.
  3. The people who treat me unfairly are no more worthy and no less worthy than any other human being.

Unconditional life-acceptance:

  1. Life doesn't always work out the way that I'd like it to.
  2. There is no reason why life must go the way I want it to
  3.  Life is not necessarily pleasant but it is never awful and it is nearly always bearable.

REBT Today

Clinical experience and a growing supply of experimental evidence show that REBT is effective and efficient at reducing emotional pain. When Albert Ellis created REBT in the 1950's he met with much resistance from others in the mental health field. Today it is one of the most widely-practiced therapies throughout the world. In the early days of REBT, even Dr. Ellis did not clearly see that consistent use of its philosophical system would have such a profound effect on the field of psychotherapy or on the lives of the millions of people who have benefited from it.

+ درج شده در پنجشنبه بیست و ششم دی 1387 ساعت 19:42 |

 مغايرتهای زمان ما

.Today we have bigger houses and smaller families; more conveniences, but less time

ما امروزه خانه های بزرگتر اما خانواده های کوچکتر داريم؛ راحتی بيشتر اما زمان کمتر  

.            .we have more degrees, but less common sense; more knowledge, but less judgment

مدارک تحصيلی بالاتر اما درک عمومی پايين تر ؛ آگاهی بيشتر اما قدرت تشخيص کمتر داريم . 

.                       .We have more experts, but more problems; more medicine, but less wellness

متخصصان بيشتر اما مشکلات نيز بيشتر؛ داروهای بيشتر اما سلامتی کمتر 

We spend too recklessly, laugh too little, drive too fast, get to angry too quickly, stay up too late, .                                .get up too tired, read too little, watch TV too often, and pray too seldom

 

بدون ملاحظه ايام را می گذرانيم، خيلی کم می خنديم، خيلی تند رانندگی می کنيم، خيلی زود عصبانی می شويم، تا ديروقت بيدار می مانيم، خيلی خسته از خواب برمی خيزيم، خيلی کم مطالعه می کنيم، اغلب اوقات تلويزيون نگاه می کنيم و خيلی بندرت دعا می کنيم . 

We have multiplied our possessions, but reduced our values. We talk too much, love too little   and lie too often                                                                                          

چندين برابر مايملک داريم اما ارزشهايمان کمتر شده است. خيلی زياد صحبت مي کنيم، به اندازه کافی دوست نمي داريم و خيلی زياد دروغ می گوييم

.We've learned how to make a living, but not a life; we've added years to life, not life to years

زندگی ساختن را ياد گرفته ايم اما نه زندگی کردن را ؛ تنها به زندگی سالهای عمر را افزوده ايم و نه زندگی را به سالهای عمرمان  

. We have taller buildings, but shorter tempers; wider freeways, but narrower viewpoints

ما ساختمانهای بلندتر داريم اما طبع کوتاه تر، بزرگراه های پهن تر اما ديدگاه های باريکتر  

We spend more, but have less; we buy more, but enjoy it less    

بيشتر خرج می کنيم اما کمتر داريم، بيشتر می خريم اما کمتر لذت می بريم  

We've been all the way to the moon and back, but have trouble crossing the street to meet the new neighbor

ما تا ماه رفته و برگشته ايم اما قادر نيستيم برای ملاقات همسايه جديدمان از يک سوی خيابان به آن سو برويم  .

.We've conquered outer space, but not inner space. We've split the atom, but not our prejudice

فضا بيرون را فتح کرده ايم اما نه فضا درون را، ما اتم را شکافته ايم اما نه تعصب خود را  

.we write more, but learn less; plan more, but accomplish less

بيشتر مي نويسيم اما کمتر ياد مي گيريم، بيشتر برنامه مي ريزيم اما کمتر به انجام  مي رسانيم  .

.We've learned to rush, but not to wait; we have higher incomes, but lower morals

عجله کردن را آموخته ايم و نه صبر کردن، درآمدهای بالاتری داريم اما اصول اخلاقی پايين تر  

We build more computers to hold more information, to produce more copies, but have less communication. We are long on quantity, but short on quality

کامپيوترهای بيشتری مي سازيم تا اطلاعات بيشتری نگهداری کنيم، تا رونوشت های بيشتری توليد کنيم، اما ارتباطات کمتری داريم. ما کميت بيشتر اما کيفيت کمتری داريم  

These are the times of fast foods and slow digestion; tall men and short character; steep profits and shallow relationships

اکنون زمان غذاهای آماده اما دير هضم است، مردان بلند قامت اما شخصيت های پست، سودهای کلان اما روابط سطحی  

More leisure and less fun; more kinds of food, but less nutrition; two incomes, but more divorce; fancier houses, but broken homes

فرصت بيشتر اما تفريح کمتر، تنوع غذای بيشتر اما تغذيه ناسالم تر؛ درآمد بيشتر اما طلاق بيشتر؛ منازل رويايی اما خانواده های از هم پاشيده 

That's why I propose, that as of today, you do not keep anything for a special occasion, because every day that you live is a special occasion

بدين دليل است که پيشنهاد ميشوداز امروز شما هيچ چيز را برای موقعيتهای خاص نگذاريد، زيرا هر روز زندگی يک موقعيت خاص است  

Search for knowledge, read more, sit on your front porch and admire the view without paying attention to your needs

در جستجو دانش باشيم، بيشتر بخوانيم، در ايوان بنشينيم و منظره را تحسين کنيم بدون آنکه توجهی به نيازهايتان داشته باشيم.  

Spend more time with your family and friends, eat your favorite foods, and visit the places you love

زمان بيشتری را با خانواده و دوستانتان بگذرانيم، غذای مورد علاقه مان را بخوريم و جاهايی را که دوست داريم ببينيم.  

Life is a chain of moment of enjoyment, not only about survival

زندگی فقط حفظ بقاء نيست، بلکه زنجيره ای ازلحظه های لذتبخش است  

Use your crystal goblets. Do not save your best perfume, and use it every time you feel you want it

از جام کريستال خود استفاده کنيد، بهترين عطرتان را برای روز مبادا نگه نداريد و هر لحظه که دوست داريد از آن استفاده کنيد  

Remove from your vocabulary phrases like "one of these days" and "someday". Let's write that letter we thought of writing "one of these days "

عباراتی مانند "يکی از اين روزها" و "روزی" را از فرهنگ لغت خود خارج کنيد. بياييد نامه ای را که قصد داشتيم "يکی از اين روزها" بنويسيم همين امروز بنويسيم  

Let's tell our families and friends how much we love them. Do not delay anything that adds laughter and joy to your life

بياييد به خانواده و دوستانمان بگوييم که چقدر آنها را دوست داريم. هيچ چيزی را که مي تواند به خنده و شادی شما بيفزايد به تاُخير نيندازيد  

Every day, every hour, and every minute is special. And you don't know if it will be your last

هر روز، هر ساعت و هر دقيقه خاص است و شما نميدانيد که شايد آن مي تواند آخرين لحظه باشد .

+ درج شده در پنجشنبه بیست و ششم دی 1387 ساعت 0:15 |
 

یكی از راه‌های پیشگیری از بروز مشكلات روانی و رفتاری ارتقاء ظرفیت روانشناختی افراد می‌باشد كه از طریق آموزش مهارتهای زندگی جامه عمل می‌پوشد. مهارتهای زندگی عبارت است از مجموعه‌ای از توانایی‌ها كه زمینه سازگاری و رفتار مثبت و مفید را فراهم می‌آورند. پژوهش‌های متعدد و گسترده‌ای تأثیر مثبت آموزش مهارتهای زندگی را در كاهش سوء مصرف مواد ، پیشگیری از رفتارهای خشونت‌آمیز ، تقویت اتكا به نفس ، افزایش مهارتهای مقابله با فشارها و استرس‌ها ، برقراری روابط مثبت و مؤثر اجتماعی و ... نشان داده‌اند.

نیازهای زندگی امروز ، تغییرات سریع اجتماعی فرهنگی ، تغییر ساختار خانواده ، شبكه گسترده و پیچیده ارتباطات انسانی و تنوع ، گستردگی و هجوم منابع اطلاعاتی انسان ها را با چالشها ، استرس‌ها و فشارهای متعددی روبرو نموده است كه مقابله مؤثر با آنها نیازمند توانمندی‌های روانی- اجتماعی می باشد . فقدان مهارتها و تواناییهای عاطفی ، روانی و اجتماعی افراد را در مواجهه با مسائل و مشكلات آسیب پذیر نموده و آنها را در معرض انواع اختلالات روانی ، اجتماعی و رفتاری قرار می‌دهد .

پژوهش‌های بی‌شمار نشان داده‌اند كه بسیاری از مشكلات بهداشتی و اختلالات روانی عاطفی ریشه های روانی اجتماعی دارند از جمله پژوهش در زمینه سوء مصرف مواد نشان داده است كه سه عامل مهم با سوء مصرف مواد رابطه دارند كه عبارتند از عزت نفس ضعیف ، ناتوانی در بیان احساسات و فقدان مهارتهای ارتباطی ( مك دانالد و همكاران ، 1991) . همچنین زیمرمن و همكاران (1992) بین احساس خود كارآمدی شخصی و موفقیت تحصیلی همبستگی معنا داری یافتند . مطالعات زیادی دلالت بر آن دارند كه بین عزت نفس ضعیف و سوء مصرف الكل و دارو ( سینگ و مصطفی ، 1994) ، بزهكاری ( دوكزو لورج ،1989) ، بی بندوباری جنسی ( كدی، 1992) و افكار خود كشی ( چوكت ، 1993) رابطه وجود دارد . بنابراین با توجه به مدارك و شواهد علمی و به منظور پیشگیری از بروز آسیب‌های اجتماعی مانند خودكشی ، اعتیاد ، خشونت ، رفتارهای بزهكارانه و اختلالات روانی لازم است به موضوع بهداشت روانی و اهمیت آن توجه بیشتری شود .

از طرفی ماهیت مشكلات روانی اجتماعی به گونه ای است كه مقابله با آن در سطوح بعدی مداخله ( پیشگیری ثانویه و ثالث ) نه تنها هزینه‌های قابل ملاحظه‌ای را از نظر نیروی انسانی و مسایل مالی بر جوامع تحمیل می‌كند ، بلكه اثر بخشی و كارآمدی آن نیز بسیار محدود و حتی در مواردی ناچیز است . به عنوان مثال بررسی‌ها نشان می‌دهد كه وقتی یك شخص وابستگی دارویی ( اعتیاد ) پیدا كرد ، در خوشبینانه‌ترین حالت 20 الی 30 درصد موارد احتمال بهبود وجود خواهد داشت و حتی تحت این شرایط نیز احتمال عود مجدد مشكل وجود خواهد داشت ( كاپلان و سادوك ، 1988؛ تایلور ،1995) .

این واقعیات باعث شده كه صاحب‌نظران و متخصصان حیطه بهداشت روانی در جهان تمام كوشش و توجه خود را حول محور برنامه‌های پیشگیری در سطح اول متمركز سازند . به همین منظور برنامه‌های پیشگیری هم در سطح عام و با هدف كاهش و كنترل انواع آسیب‌های روانی – اجتماعی و هم در سطح خاص و در رابطه با كاهش و كنترل مشكلات خاص ( از قبیل وابستگی دارویی ؛ افسردگی ؛ و ...) در نقاط مختلف جهان طراحی و به مورد اجرا گذاشته شده‌است.

مهارتهای زندگی شامل مجموعه ای از توانایی‌ها هستند كه قدرت سازگاری و رفتار مثبت و كارآمد را افزایش می‌دهند . در نتیجه شخص قادر می‌شود بدون این كه به خود یا دیگران صدمه بزند ، مسئولیت‌های مربوط به نقش اجتماعی خود را بپذیرد و با چالش‌ها و مشكلات روزانه زندگی به شكل مؤثر روبه ‌رو شود . محققان تأثیر مثبت مهارتهای زندگی را در كاهش سوء مصرف مواد ، استفاده از ظرفیت ها و توانمندی های هوشی و شناختی ، پیشگیری از رفتارهای خشونت‌آمیز ، افزایش خود اتكایی و اعتماد بنفس و ... مورد تأیید قرار داده‌اند. به ویژه در كاهش سوء مصرف مواد بر نقش كلیدی مهارتهای زندگی تأكید می شود . هم چنین آموزش این مهارتها به عنوان یك روش عام پیشگیری از آسیب های فردی و اجتماعی مورد تأكید بوده‌است. در مطالعه اسمیت (2004) نشان داده شد كه آموزش مهارتهای زندگی به‌طور قابل توجهی منجر به كاهش مصرف الكل و مواد مخدر در جوانان می‌گردد.

اسمیت و گری (2005) نیز نشان دادند آموزش مهارتهای زندگی اثر معنی‌داری بر توانائیهای رهبری و مدیریت در جوانان دارد. فرایند نقش مهارت‌های زندگی در ارتقای بهداشت روان را به شكل زیر می‌توان نشان داد :

یادگیری موفقیت آمیز مهارتهای زندگی ، احساس یادگیرنده را در مورد خود و دیگران تحت تأثیر قرار می دهد و علاوه بر این كسب این مهارتها نگرش دیگران را نیز در مورد فرد تغییر می دهد . به همین خاطر كسب مهارت های زندگی هم شخص را تغییر می دهد و هم محیط را ، و این اصل دو سویه ، ارتقای بهداشت روان را شتابی دوچندان می بخشد .

موارد كاربرد مهارت های زندگی :

الف ) افزایش سلامت روانی و جسمانی

  1. تقویت اعتماد به خویشتن و احترام به خود
  2. تجهیز اشخاص به ابزار و روش‌های مقابله با فشارهای محیطی و روانی
  3. كمك به تقویت و توسعه ارتباطات دوستانه ، مفید و سالم
  4. ارتقای سطح رفتارهای سالم و مفید اجتماعی.

ب) پیشگیری از مشكلات روانی ، رفتاری و اجتماعی شامل پیشگیری از :

  1. مصرف سیگار و سوء مصرف مواد مخدر
  2. بروز اختلالات روانی و مشكلات روانی – اجتماعی
  3. خودكشی در نوجوانان و جوانان
  4. رفتارهای خشونت‌آمیز
  5. شیوع ایدز
  6. بی‌بند و باری جنسی
  7. افت و كاهش عملكرد تحصیلی

مهارتهای 10 گانه زندگی عبارتند از:

  1. خودآگاهی
  2.  روابط بین فردی
  3.  ارتباط
  4.  تفكر نقادانه
  5.  تفكر خلاق
  6.  تصمیم‌گیری
  7.  حل مسئله
  8.  مقابله با فشار
  9.  مقابله با هیجان‌های ناخوشایند
  10.  هم‌ دلی

   منبع : سایت مقالات علمی ایران

+ درج شده در سه شنبه بیست و چهارم دی 1387 ساعت 21:23 |

                                             

What is the difference between a psychologist and a psychiatrist?

Psychiatrists first train as medical physicians and obtain an M.D. and complete a medical internship as other physicians do. Thereafter, they complete a three-year residency program in psychiatry, nearly always in a hospital, and receive specific training in the treatment of mental disorders, usually with an underlying medical component, such as bipolar disorder, schizophrenia, and clinical depression. As physicians, psychiatrists can prescribe drugs and use other medical procedures, which psychologists cannot. However, with additional study in pharmacology, in some states in the U.S., qualified psychologists can prescribe drugs. Discussions are underway in Canada for psychologists to undertake similar study and qualification to prescribe medications as a possibility in the future. In the meantime, psychologists work in collaboration with family physicians and psychiatrists where medications are required.

Psychologists perform similar work often using a broader range of techniques and follow a different training path as follows: In Canada and the U.S., Clinical or Health Psychologists must obtain a doctoral (Ph.D. or Psy.D) degree through academic study and research. This typically requires about nine years in university, followed by an additional year of supervised intern experience usually in a clinical setting such as a hospital or clinic. Thereafter, they must pass written and oral exams to qualify as a Registered Psychologist with the College of Psychologists specific to each province or state in Canada or the U.S., which permits one to use the title Psychologist and to practice independently.

Do psychologists provide a diagnosis concerning psychological, behavioural, and mental functioning?

Psychologists are authorized by the Regulated Health Professions Act to diagnose and treat neuropsychological disorders and dysfunctions, as well as, psychotic, neurotic and personality disorders and dysfunctions and the maintenance and enhancement of physical, intellectual, emotional, social and interpersonal functioning. Psychologists also work with more every day problems such as stress management, marital, couples, family counseling, and work-related issues such as performance, professional development, career fit, and “burn-out.”

How Can a Psychologist help?

Psychologists see people of all ages from children to older adults. People are seen individually or as a couple or as a family. Psychologists also work with groups of people with similar problems.

A treatment session usually lasts about 50 minutes. During the session, the psychologist works with the person to better understand their problems and find ways to resolve them. Psychological testing may also be carried out to provide additional diagnostic information or to pull information together more quickly in a systematic manner.

Psychologists use their specialized knowledge of human behavior, emotion, personality, and mental processes to make diagnoses and their treatment skills to help people make healthy changes in their coping styles and emotional and behavioural patterns.

How useful and reliable are psychological tests?

Only registered psychologists are trained and qualified to administer and interpret a wide range of personality and psychological tests with sufficient depth and understanding. Many of these tests are not available to non-psychologists to use and make qualified interpretations. Tests are well suited to bring into awareness underlying personality/behaviour patterns, skill sets and talents. Many people take their natural skills and aptitudes for granted or are unaware of their existence. Testing can illuminate how strong they are compared to large normative groups of people.

Psychologists endeavor to use tests that are well researched and found to achieve accepted standards of validity (the test measures the personality and behavioural characteristics that it purports to measure) and reliability (the test consistently measures the identified personality and behavioural characteristic repeatedly over time) are used.

 


 

+ درج شده در یکشنبه بیست و دوم دی 1387 ساعت 2:33 |

در بين عامه مردم باورهاي غلطي شكل گرفته كه تعدادي از اين باورها ناشي از اعتقاد غلط گذشتگان و تعدادي از آنها ناشي از فقر دانش و ميزان همنوايي بالا در ميان مردم است كه البته اين باورهاي غلط در زمينه هاي گوناگون به چشم مي خورد و زمينه ساز بسياري از كج انديشي ها و تصميم هاي غلط در زندگي بسياري از ماست.
وقتي عامه مردم درباره همه چيز و خارج از حيطه تخصص خود حكم صادر كنند، بستر بي اعتمادي فراهم مي شود.اين مقاله درباره تعدادي ازاين باورهاي غلط در ارتباط با روانشناسان توضيح مي دهد.

1 - روانشناسان هیچ وقت عصباني نمي‌شوند!


در باور فوق، ما به كلمه هيچ وقت برمي‌خوريم كه يك كلمه مطلق است و اين خود اولين نكته منفي درباره اين باور است. چون درباره خصايص رواني و هيجاني انسان‌ها هيچ كلمه مطلقي نمي‌‌توانيم استفاده كنيم، چون انسان موجودي بسيار پيچيده، متفكر و انتخاب‌گراست. ضمن اين كه عصبانيت جزو مكانيزم‌هاي متعادل‌ساز روان‌آدمي است كه توسط خداوند در ذهن انسان‌ها به وديعه نهاده شده است ،چرا كه اگر همين عصبانيت وجود نداشت انسان به مثابه ديگ بخاري بودكه سوپاپ اطمينان نداشت و بنابراين پس از گذشت چندين ساعت از كار اين ديگ بخار ،ما شاهد انفجار اين ديگ مي‌بوديم.
و مهم‌تر از همه اين كه اگر خشم و عصبانيت به هر دليلي ابراز نشوند خود مي‌تواند زمينه‌ساز كينه، نفرت، دشمني و انواع و اقسام بيماري‌هاي رواني و جسماني در آينده شود كه به مراتب بدتر از ابراز خشم به‌وجود آمده در آن موقعيت مشخص است. بنابراين چگونه مي‌توان انتظار داشت كه يك روانشناس كه خود به خوبي از عملكرد اين فعاليت در ذهن و بدن خويش آگاه است خشم خود را فروخورد تا به او مهر تأييد روانشناس زبده را بزنند. در حالي كه او قادر است با مكانيزم‌هاي دفاعي پخته و پيشرفته همچون شوخ‌طبعي باور فوق را به اين شكل اصلاح كند.
روانشناسان هم همچون ديگر مردم عصباني مي‌شوند، اما از شيوه‌هاي سالم براي ابراز آن بهره مي‌گيرند.

2 - خودشان ديوانه‌اند!


اين هم يك باور غلط شايع در ميان مردم است كه به هيچ عنوان علمي و منطقي نيست، چرا كه اگر ما بخواهيم يك حكم كلي در ارتباط با گروهي از مردم بدهيم نيازمند آنيم كه تحقيق علمي در سطحي وسيع انجام دهيم و با انجام روش‌هاي آماري ادعاي فوق را اثبات كنيم.
همانطور كه يك مكانيك اتومبيل هنگامي كه خودرواش در معرض نقص فني احتمالي قرار دارد زودتر از ديگر افراد مطلع مي‌شود اين قاعده در ارتباط با روانشناسان نيز صادق است، چرا كه آنان به دليل آگاهي از بيماري‌هاي رواني بسيار زودتر مطلع شده و به دليل اطلاع از مشكلات پيش آمده احتمالي بر اثر بيماري‌هاي رواني خيلي زودتر به سمت و سوي درمان و حل مشكل خويش روان مي‌شوند.
ما نمي‌توانيم بگوييم چون روانشناسان با بيماران رواني بسياري درگيرند خود نيز قطعاً‌ از اين بيماري‌ها بي‌بهره نخواهند ماند، به همان دليل كه اشخاصي كه در بيمارستان‌ها در بخش مراقبت از بيماران عفوني كار مي‌كنند اگر مراقب خودشان نباشند قطعاً‌ به اين بيماري‌ها مبتلا خواهند شد. بنابراين باور فوق را به شكل زير اصلاح مي‌كنيم.
روانشناسان هم همچون ديگر مردمان اگر مراقب خود نباشند در معرض بيماري‌هاي رواني قرار دارند.

3 - ما خودمان روانشناسيم


بله اين جمله‌اي است كه كارل راجرز، يكي از روانشناسان بزرگ و پايه‌گذار روانشناسي انسانگرا بر آن معتقد بود. او اعتقاد داشت كه هر كس خودش بهترين درمانگر خويش است اما سئوالي كه پيش مي‌آيد اين است، پس چرا همه روزه تعداد كثيري از مردم به كمك و دخالت روانشناسان نيازمند هستند؟ جواب اين است به همان دليل كه همه ما بالقوه مي‌توانيم به قله دماوند صعود كنيم اما به شرطي كه شخصي نتواند راهنمايي ما را به عهده بگيرد. يعني راه را به ما نشان دهد و تجهيزات لازم را به ما معرفي كند.
براي حل مشكلات شخصي هم ما نياز به كمك يك روانشناس زبده داريم كه نه براي ما بلكه با ما حركت كند تا به حل مشكلاتمان نائل شويم و از همه مهم‌تر اين كه ذهن انسان از3 بخش عمده هشيار، نيمه‌هشيار و ناهشيار تشكيل يافته است كه اگر ما خيلي توانا باشيم حداكثر به نيمه هشيار ذهنمان دسترسي پيدا مي‌‌كنيم كه البته براي حل مشكلات كافي نيست.
بنابر اين نيازمند كمك كسي هستيم كه بتواند به ناهشيار ذهن ما وارد شده و از اين انبار متروكه پرونده‌هاي دردناك بايگاني شده گذشته را بيرون آورده و از نو رسيدگي كند.بنابراين باور فوق را به شكل زير اصلاح مي‌كنيم.
هيچ كس بيشتر از خود انسان به احوالات خودش آگاه نيست اما بدون كمك يك روانشناس هرگز بدان احوالات دسترسي نخواهد داشت. روانشناسان با يك نگاه مي‌توانند همه چيز را درباره ما بدانند.

4 - روانشناسان حلال مشكلاتند


اين باور، روانشناسان را به جادوگراني مبدل مي‌سازد كه قادرند فكر ما را بخوانند شود، كه اين موضوع به هيچ عنوان صحت ندارد، چرا كه براي شناختن افراد در روانشناسي روش‌هاي گوناگوني همچون مشاهده تجربي يعني در نظر داشتن رفتار افراد بدون آنكه خودشان متوجه باشند، مصاحبه با نزديكان و خويشاوندان ،اجراي آزمون‌هاي رواني همچون پرسشنامه، تست و آزمون‌هاي فرافكني و در نهايت مصاحبه با خود شخص كه از انواع مختلفي برخوردار است در نظر گرفته مي شود.
در نهايت مي‌توان گفت پس از انجام اين آزمايش‌ها و آزمون‌ها شايد با احتياط بتوان گفت از شخص مورد نظر نيمرخ رواني به‌دست آورده‌ايم. كه باز هم در پاره‌اي از موارد بي نقص نخواهد بود. بنابراين باور فوق را به شكل زير اصلاح مي‌كنيم.
روانشناسان هرگز با يك نگاه نمي‌توانند همه‌چيز را درباره ما بدانند.

5 - نياز به مشورت ندارند


اين هم يك باور غلط ديگر است، چرا كه روانشناسان هم همچون آرايشگران قادر به اصلاح سر خويش نيستند، هرچند كه آرايشگر قابلي باشند. به اين دليل كه مشكلات رواني هميشه صرف نظر از داشتن لايه‌هاي منطقي از لايه‌اي هيجاني نيز برخوردارند، بنابراين با توجه به اصل نيروگذاري رواني (يعني مقدار مشخصي انرژي رواني مي‌توان در ذهن به فعاليتي خاص صرف شود) وقتي بخشي از نيروهاي ذهني ما در هيجانات ما صرف شده است نمي‌توانيم انتظار داشته باشيم كه با آگاهي و اشراف كامل دست به حل مسئله بزنيم، بنابراين، نياز داريم از شخص ديگري كه البته رابطه خويشي و دوستي با ما ندارد كمك بگيريم تا او با صددرصد توان به كمك ما براي حل مسائل بيايد. البته اين قاعده شامل حال تمام افراد مي‌شود؛ چه مشاوران و چه روانشناسان. پس باور فوق را به شكل زير اصلاح مي‌كنيم. روانشناسان هم نياز به مشورت دارند.

6 - روانشناسان داناي كل هستند


اين باور غلط و غيرمنطقي در بين مردم شايع است. البته متأسفانه اين به دليل ضعف حرفه روانشناسي در ايران است كه اگر شما به اكثر روانشناسان شاغل در ايران مراجعه كنيد قادرند از مشكل شب ادراري كودكتان تا لكنت زبان همسرتان، دعاوي خانوادگي، ترس و اضطراب و وسواس و... همگي آنها را درمان كنند ، در صورتي كه در كشورهاي پيشرفته شايد هر روانشناس حداكثر در 2-3 موضوع مرتبط تخصص دارد و داوطلبانه اعلام مي‌كند كه فقط قادر به حل مشكل ترس و اضطراب شماست، نه به عنوان مثال مشاوره شغلي و تحصيلي هم انجام دهد. ضمن اينكه در باور فوق زندگي كردن واژه‌اي كلي و مصاديق آن وسيع است، بنابراين باور فوق به شكل زير اصلاح مي‌شود.
هر روانشناسي قادر به حل بعضي از مشكلات خاص و مشخص مراجعانش مي‌باشد.

7 - سرنوشت را تغيير مي دهند


اين هم يك باور عجيب ديگر كه اصلاً نمي‌تواند درست باشد. بزرگي مي‌گفت: مراقب افكارت باش چون به حرفهايت بدل مي‌‌شود. مراقب حرفهايت باش چون به اعمالت تبديل مي‌‌شود. مراقب اعمالت باش چون به عادت‌هايت مبدل مي‌شود. مراقب عادت‌هايت باش چون به شخصيت تو تبديل مي‌شود. مراقب شخصيت خود باش چون به سرشت تو تبديل مي‌‌شود و مراقب سرشت خويش باش چون به سرنوشت تو تبديل مي‌‌شود.
فكر مي‌كنم اين بزرگ به‌خوبي حق مطلب را ادا كرده، چرا كه تا انسان‌ها خود نخواهند، به هيچ تغيير پايداري در زندگي‌شان نخواهند رسيد. مگر آنكه دست خويش را در دست راهنمايي دلسوز چون يك روانشناس زبده دهند تا او را از كوره راه‌هاي زندگي به سرمنزل خوشبختي و سعادت رهنمون كند. روانشناسان قادر به پيشگويي و تغيير سرنوشت افراد نيستند مگر با همكاري و مساعدت خود آنها.

نقل از روزنامه همشهری شماره ۴۳۷۹ مورخ ۸/۰۷/۸۶

+ درج شده در شنبه بیست و یکم دی 1387 ساعت 22:52 |


Powered By
BLOGFA.COM